all of me
http://www.novonordisk.nl/over-novo-nordisk/changing-diabetes.html

Wat kun je allemaal wel en wat niet wanneer je chronisch ziek bent? Drie mensen met een chronische ziekte vertellen over hun grenzen.


Hi_RinaW

Rina (60, huisvrouw en een van de ervaringsdeskundigen van de Hartstichting), heeft sinds 2005 last van boezemfibrilleren; een onregelmatige en veel te hoge hartslag.

Tegen welke grenzen loop je aan?
RINA: ‘Ik voel me altijd alsof ik een marathon heb gelopen. Wat ik eerst in een dag deed, moet ik nu uitsmeren over een week. Voorheen maakte ik in één ruk alles in mijn siertuin in orde. Nu sta ik net een stukje te schoffelen en moet ik alweer gaan zitten. Daarbij ben ik angstig. Ik durf niet te autorijden en niet op mijn kleinkinderen te passen. Stel dat ik ineens naar het ziekenhuis moet?’

Wanneer ging je over de grens?
RINA: ‘In het begin ging ik vooral mentaal over een grens. Ik was een doorzetter, maar moest steeds opgeven, omdat mijn lichaam niet meer kon. Dan werd ik kwaad en soms begon ik te huilen. Het maakte me depressief. Nu slik ik daar medicijnen tegen en heb ik geleerd dat het oké is om rustiger aan te doen.’

Wanneer voel je je grenzeloos?
RINA: ‘Een week geleden onderging ik een cardioversie in het ziekenhuis; ze hebben met een elektrische schok mijn hartritme omgezet in een normaal ritme. Eerdere pogingen hielpen niet. Nu klopt mijn hart voor het eerst even normaal. Heerlijk, die rust! Deze week ga ik zelfs op mijn kleinkinderen passen.’

 

Voorpagina-RobT

Rob (34, webdesigner), heeft sinds kleutertijd epilepsie met tonisch-clonische aanvallen.

Tegen welke grenzen loop je aan?
ROB: ‘Wanneer ik een regelmatig leven leid en tweemaal daags mijn medicijnen slik, sluit ik aanvallen voor negentig procent uit. Toch sluimert er een constante onzekerheid in mij. Ik heb bijvoorbeeld nooit mijn rijbewijs gehaald, omdat ik zomaar ineens de controle over mijn lijf kan verliezen. Om diezelfde reden ga ik niet naar drukke festivals.’

Wanneer ging je over de grens?
ROB: ‘Tijdens mijn afstuderen. Ik maakte een mobiele website die ook echt gerealiseerd ging worden, sliep maar een paar uur per nacht, at slecht en werd slordig met het innemen van mijn medicatie. Ineens werd ik wakker op het balkon van mijn studentenhuis. Na een aanval is het alsof iemand alle kabels in je hoofd heeft losgetrokken. Je moet heel langzaam weer opstarten.’

Wanneer voel je je grenzeloos?
ROB: ‘Ik ben er altijd mee bezig dat ik de controle over mijn lichaam wil houden. Als ik ga boulderen – dat is een soort klimsport – lukt het me om alles over te laten aan mijn lichaam. Dan ben ik op een bijna kinderlijke wijze aan het puzzelen hoe ik naar boven moet komen.’

 

 

Hi_Voorpagina-HannaTCREDIT-MarloesNiemeijerFotografie

Hanna (22, parttime lerares), heeft sinds haar 14e diabetes type 1, haar lichaam maakt geen insuline meer aan.

Tegen welke grenzen loop je aan?
HANNA: ‘Ik moet altijd een grote tas meeslepen met eten, drinken en mijn meetspullen en insulinepomp, ook als ik een avond uitga. Daarnaast kan ik niet spontaan gaan sporten, omdat ik daarvoor uren van tevoren al rekening moet houden met eten en insuline.’

Wanneer ging je over de grens?
HANNA: ‘Toen ik toch – eigenwijs – onvoorbereid ging sporten. Halverwege mijn hardlooprondje begon mijn lijf te trillen en werd mijn zicht wazig. Mijn suikerwaarden waren zo diep gezakt, dat alles in mijn lijf te weinig voeding kreeg. Met een zeer lage bloedsuikerwaarde moest ik nog twee kilometer naar huis strompelen. Gelukkig heb ik nooit een ambulance hoeven bellen.’

Wanneer voel je je grenzeloos?
HANNA: ‘Bijna nooit. Maar laatst ging ik uit eten met familie. Ik gaf mezelf wel insuline, maar berekende niet precies hoeveel ik nodig had. Een paar uur lang heb ik heerlijk gepraat, gelachen en wat alcohol gedronken en kon ik even mijn diabetes vergeten. Dat moest ik helaas wel bekopen met misselijkheid en een slechte nachtrust.’

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail